Velet – Seni Ben Gibi Tanımıyorlar

Yazmayı denedim, sen hariç her şey umutsuz
Olduğunuz kurakları nehirlere çevirdim
Sanatın gözlerinde bittiği bir nokta var
Ve her bittiği noktada çiçeklerle bekledim

Gecemi güzelleştiren rüyama dokunamaz
Günümü güneş olanın dışında ısıtamaz içim
Bu çizgi benim, bu kağıttaki her dokunuş bana ait
Bu yüzden bu resim benim

Canımı koydum masaya, hayatla düello dayım
Aşkını yükledim omzuma, şu an bir yokuştayım
Zaman alabilir beni, bana bırak o hayatı yaşatayım

Yedi yirmi dört ailemeyim aramayın
Ya stüdyodayım ya karanlık odamda oyundayım
Mutlu değil kimse, o sistemin fayındayım
Sanat güzel ama muğla için soyunmayın
Büyük düşünmedim, gururuma dokunmayın
Pişman olurum, öfkemle yorulmayın
Huzur için ödediğiniz bedel kara kutu
Mutlu değilsiniz, kendinizi kandırmayın

Sen, ben bir gece yarısında
Gökyüzü ellerimin arasında
Aşk bir yarasında
Onlar seni ben gibi tanımıyorlar
Gel bu kalabalık arasında sev
Sev beni bir çocuk gibi
Uslanmandım sevda bir deli poyraz
Camımı açtım içeri gir es deli gibi

Yanında bir ömür, bu uğurda ölünür
Ve her yeni yaşında mutluluklar satın aldım
Yazdığım her şarkıda gözlerine kalem çektim
Aynı notalara düşme diye ne şiirler ezdim

Güvenim kırık olsa bir tamiri bulunurdu
Nasıl yanlış yolu buldun
Aynen öyle, doğru yolu bulursun
Ben öyle buldum seni
Belki yanlışlarımdı, bu yarın doğru yapar beni

Yaşama sebeplerimin sesinde ruhu var
O çiçeklerine bakarken yaşayan bir ruhu var
Büyümesin dedim beyazlarımı görene dek
Bakma öyle sessizim
İçeride uyuyan bir çocuk var