Yüzüm dönük rüzgâra, bi’ fırtınadan halliceyim
Koklamak isterken koparmışım her çiçeği
Sanki çok hasta gibi yalnızlıktan bu şehir
Yazmak ilaç gibi, söyle, nasıl vazgeçeyim?
Boğdu beni karanlık
Kendime mahcubum, çok kendime zararım
Derdimden tanır beni gözlerime bakanlar
Ben sıkıldım bu soğuktan, gelirken baharlar getir
Aklımdan korkmuyorum, her daim o korur beni
Kaybettiğimden bilirim, aklım bu ara gidik gibi
Kaybedersem kendimi geçme benden, bul beni
“Kaybım oldu” deyip dirilt yeniden, sen tanı beni
İçinden geçtiğim her fırtınanın ruhu benim
Huzurla beslediğin her gecenin uykusu senin
Mucize eserleri seslendiren dilin benim
Yarını düşünme, bi’ çare bulurum, hallederim
Sor, beni gecelere sor
Sır, içim gidiyor
Dayanmak çok zor
Geceler bunu biliyor
Belki daha yolun başındayız biz
Aynı manzaraya bakıyorsak ikimiz
Savruluyorsak rüzgârınla sabahın
Yaşamış tüm insanlardan da zenginiz
0 Yorum