Yaktım bu gönlü, deli divanım,
Güzeller yıktı bilmeden binamı.
Ah, düştü gözlerimden hatıralarım,
Cebinde gençliğim, içimde sancılarlayım.
Bu aşkın itibarını
Sarstım, yarattım infilakını.
Yaşlı gözlerinde gördüm,
Almış seneler intikamımı.
Bir bulmacasın gözüm,
Hayatta kurmacası.
Koşarım, ayak nasır,
İzlerim bulunmasın.
Öyle kalsın;
Ağzımda aşkın son kumanyası.
Uyusun masal perim, uyanmasın.
Kirini örtmez yüzünün brandası,
İkimiz yerine ağlarım,
Miden bulanmasın.
Aklımda kalanların
Ayağıma dolanması,
O yüzden bırakma sır,
Uyusun masal perim, uyanmasın.
Gözlerinin baharında vişneler olmuş,
Ben bir kutup meyvesiyim, anlayamam.
İşte böyle zıt bireyiz, aman şansıma bak
Fakat güzelliğine umut ektim, saklayamam.
Oksijen ne demekse gözlerin o demektir.
Aşk, gururu bırakıp bir af dilemek mi?
Verdiğimin karşılığını beklemedim,
Oldum kalbinin müjdesinden erken emekli.
Yaktım bu gönlü, deli divanım,
Yokum ben, çarpıya basın,
Uyandım, bitti rüyası.
Yürüdüğüm ipte mi yansın?
Tamam, yansın; üzerime külleri yağsın.
Arkamdan bir kutlama,
Tam da cilası.
Yarasın sevdiğime, namlunun ucu bende,
Çenem ağır… Ah be dünya, neler neler…
Yaşamak olmaz birine güvenmeden,
Bembeyaz kalamazsın kirlenmeden.
Hı, bir şey mi söyledin? Kulağım çınladı da…
Bir ortamdayım şu an, seni özlediğimi anladılar.
Kahretsin, daha da fazlası var,
Masadan yüzümü topladım, muhabbet sarmadı da.
Şimdi akıl, seni bulmak için kara kıştır,
Kim bilir kaç yalan saçlarını taramıştır.
Vazgeçmedim, arıyorum,
Belki bir sokak başında gülüşün kalmıştır.
0 Yorum