Bu ağır yüküm sanki lise yıllarımdan
Ne sabah yorgunuyum, ne gece tembeli yar.
Henüz durmadım hiç, daha yılmadığımdan;
bu ağır yenilgiler lise yıllarımdan
Ne manidar bir gün bugün
Haberin yok ki dünden.
Elimde eski bir takvim yaprağı,
senesi “sen”.
Sarı bir gül kalıyor hevesimden;
bir parça hatıra bırak, git nefesinden…
Sen akşam serinliğini anlamazsın;
kanımca gözlerin birçok erkeğe değmiştir.
Benim gözlerim kiralık değil, canım;
boynumu bir tek sana eğmiştim.
Seni tek tek çıkarıp boğan anılarımdan,
düşümden atmam gerek; kurtulup acılarımdan
O kadar bekledim; bulunsun istedim hep…
Sorma, bir haber gelmedi kaybolan yıllarımdan.
Yakmışım geçmişimi,
ensemde celladımın ipi…
Yine katilin hiç merhameti yok.
Susmuşum hep senelerdir;
gönlüme ne ki derdin?
Sormadın… Aklından neler geçiyor?
Hevesim kursağımda,
kış kahvesi buhranında…
Kırk yıllık bir hatırı varsa, neden sesi yok?
Oturmuşum iskemlede,
bekliyorum öylesine iskelede;
önümden yıllar geçiyor.
Elbette birisi yalan dudaklarını sevmiştir;
ağlamışsan, hayata karşı borcun ödenmiştir.
Unuttun belki… Belki aklından geçmiştir;
son teneffüs, beni tüm sınıfa ezmiştin.
O kötü hatıralar okul bahçesinde…
Unutmak zor; unutmam… Unutursam ah etsinler.
Kulağım duyar, lakin ağzım lâl hepsinden;
yüklü yağmurların birçoğuna sebepsin sen.
Yaşımız ne.. 18? 19 mu? Kaç senesiydi?
O gün, bugünkü kıyametin karnesiydi.
Ve ben eksilirken çoğalırdım da,
sen pürüzsüz sevgilerin aknesiydin
Kamburumu taşımaktan memnun ve gururluydum.
Yüzüne bakmak öyle sanattı ki bilemezsin
Ve şimdi dalga, denize düşman olmuş; giremezsin.
Kendime kızdım ama… bilemezdim.
0 Yorum