Karşılıksız gülümsemelerin cehennemine
Sevgisiz kalmaların, hakkın olmayanı almaların dünyasına
Düştüm
İçimde birkaç anı kaldı
Ateş gibiydim, kime değdiysem canı yandı
Hatırladığım hadiselerin kaçı gerçek kaçı yanlı?
Kaçında ben hatalıydım kim bilir
Kurusu yandı, yaşı yandı
Herkesle barışmak istiyorum
Ne yaşadıysam acı tatlı
Bağırışları, kavgaları kaldırmıyor başım artık benim
Geleceğimle ilgili büyük bir karar aldım demin
Çünkü artık herkes yaram, hiç kimse yarabandım değil
İstanbul’a benzetiyorum kendimi
Ki İstanbul tanıdığım en yapayalnız şehir
Affetmeyi öğrenir ya insan dara düştü mü
Kırıldığım herkesi affettim
Sadece bana küskünüm
Boynum eğri ama daha düzgünüm
Ve artık eskisi kadar üzgün değilim sanırım
Daha üzgünüm
Hiç yıkanmamış sokaklara
Hiç yaşanmamış yabanlara
Dünya diye düştüm
Hiç kanılmamış yalanlara
Hiç okunmamış kitaplara
Düştüm…
Kendimi bulduğum, bir aşkı vurduğum
Bir yolun sonunda ateşe durduğum yere
Düştüm
Yine düştüm
Elimde anahtar, önümde kapılar
Kilitli kaldığım bir karanlığın içine
Düştüm
Yine düştüm
Duy sesimi
Uzat elini
Çek çıkar
Kurtar beni
0 Yorum