Mezarlıklar kadar yalnızlar.
Anca ayda yılda bir görüş.
Biraz güneşle bolca karanlık vardı.
Hikayeleri de vardı elbette.
Kusursuz bir endişe kaplı hala
Kimse aldırmaz ses çıkarsan.
Gönül aldırır oysa
Bulutlu günlerden sonra gün yüzü.
Bilmediğin acı bildiğinle bir değil.
Keder kışları da yazı görüyor sonda.
Sıcak kıyafetler soğusa da ondan sonra.
0 Yorum