Birsen Tezer – Tatsız Tuzsuz
Tatsız tuzsuz İnsan çokluğum Selamlı selamsız Hal sorma yorgunluğum Tatsız tuzsuz Yürüdüğüm yollar Çiçeğe durmuşken Devriliyo...
Tatsız tuzsuz İnsan çokluğum Selamlı selamsız Hal sorma yorgunluğum Tatsız tuzsuz Yürüdüğüm yollar Çiçeğe durmuşken Devriliyo...
Yüzsüz Acımı görmezden gelen kara vicdanlı Ahımı aldın Sonsuz yaraların izlerinin altında kaldım Canımı aldın Kansız Ne desem...
Keyfimi kaptırmışım yine, peşinden gidiyorum Harlanan dertlerin içinde öylece duruyorum Napıyorum bilmiyorum Geçti ömür soran...
Bir şey var içimde karışıyor Zaman geçtikçe insan buna alışıyor Sana daha bakmıyorum Seni de takmıyorum Yarına saklıyorum Ahı...
Kayboldum zamanın sislerinde O daldı benim derin hislerime (ey) Hissettiğim en ağır duygu bil seninle Hayal gibiyken gerçeğin...
Yordun bile başlamadan Tüm bu çaban ne için tüm bu çaba? Yok kalsın öyle bilmediğim her şey Bilmem gerekseydi bunu öğrenirdim...
Sorun nerede çıkmadım dışarı bile Kendimde bulamadım hiç gücü Gelirsem de doldurur sevgim boşluğu Kendimde aradım ben hep suç...
Mahvetsen de fark etmez (yeah) Beni hep durdururdu uyutmazdı kuşku Sana hep sorduğumda derdin “Her şey yolunda” E...
Yoldan çıktım aniden Dönmek zormuş harbiden Dört duvar bu gökdelen de olsa Fark eder mi sanki her yanımda Nerede koptu ipler?...
Kaybettim, sonunda bulduğumu sanırken, bu adil değil Ben lanetliyim, savaştım kalbimle boğuldum Susarken tüm gerçekliğim Yok ...
Belki bi’ sabah uyanırız ve bizi yakan her şey kül olmuştur, kül olmuştur Uykusuz bırakan sorunlar aniden bi’ kar...
Anlıyorum öfkeni, böyle çekip gitmeni (Ah) Sor sen de bi’ kez beni: “Nasılsın, nedir hislerin?” Mahvetmişim...