Gökçe Bahadır – Papatya

Dargınım çok sana papatya
Ne olurdu bi yaprağın daha olsa
Sarıydı en sevdiğim benim
Hayallerimin rengi kırgınım sana

Bir yaprak dalında sararıp kopar
Savrulur karanlığa
Bir kuytuda bulur kendini
Tıpkı benim gibi

Uzun uzun rüzgarın nefesini dinlerdim
Kimsesizce ve sessizce
Sarı sarı güneşin doğuşunu beklerdim
Sen gidince çaresizce

Kırgınım çok sana papatya
Ne olurdu sensiz bahar olsa
Sarı olmasa sende benim
benim gibi yarımdın Dargınım sana

Loş ve boş sokaklarda
dolanırken bulur kendini son yaprağın
Sararıp solmuş tıpkı kendimi bulduğum gibi

Papatyaların kokması için ölmesi gerekirmiş
Bir ölüm bir insanı ancak bu kadar güzel kandırabilir
bir insanı ancak bu kadar güzel bekletebilir
Ve bir ölüm kendini ancak bu kadar güzel sevdirebilir