Allah’ım yetiş imdadıma! Aşkımdan geberiyorum
Kahrımla sabahladım ve derdimle geceliyorum
Karanlık bu sisin ardından; yüzünü seçemiyorum
Kendimden geçtim de çoktan, bir senden geçemiyorum
Biri hep kuruluyo göğsümüzün orta yerine
Vuruluyo yürek ama nasıl delice
Birgün toparlanıp yöneliyo gidişe
Daralıyo ona dar geliyo yeri hep
Sonra çarpıntısı sarsıntısı gelicek
Avuntulu her söz sanki ciğerini delicek
İşin garip yanı gidip baştan baştan deniycen
İçin ölü kalır, dışın taştan taştan dirice
Geride bırakıp gider zaman; tutamayan değil, sayamayan benim!
Seni de el açıp dilerdim ama; doyamayan değil, kıyamayan benim!
Yavaş yavaş alıp yükü, belim bükük, yüzüm dökük..
Ağır ağır yola çıkıp; duramayan değil, kalamayan benim!
0 Yorum