Aynaya baktığımda yorgun bir adam görüyorum
Hayalinden uzaklarda, öfkeden gözü dolu
Zihnimin karmaşıklığından evime doğru dönüyorum ve anladım ki
İnsan anlaşıldığı gün ölü olur
Yeniden başlamam gerektiği bir andayım
Ne inzivası… Odamdayım, zindandayım
Ve sarılmam gereken tüm insanlar kayıp
Susup Cem Adrian’dan bir şarkı açar, kısarım lambayı
Artık söz vermeyin bana
Bu gözlem değil, yargı
Gerçek yüzünüzü göstermeyin bana
Zira bunun adı özlem değil, yangın
Susmak hiçbir çığlığının kapatmaz üstünü
Kimse senin için bir dünya yaratmaz, üzgünüm
Ve beni en çok gençliğimi çalanlar güldürür
Belki zengin değilim ama parandan üstünüm
Bazen olmaz
Kimse duymaz…
Karanlık, ıssız bir odada…
Senle yandık, senle söndük…
Elimde son bir dal sigara…
(Ah) Yollar yollar karanlık duvarlar
Kaçtıkça önümde çıkmaz sokaklar
Nereye dönsem sen, nereye dönsem
Nereden dönsem ben, nereden dönsem
Hep kime sarılsam da, kime sığınsam
Kime inansam yalan yalan yalan
Nereye kaçsam hep nereye çarpsam da
Hep nereye koşsam ben, nerede dursam da
Nereye batsam hep nereye çıksam
Yalan yalan yalan yalan “sensiz”
0 Yorum