Tuğkan – Kadıköy

Birazdan, boğazdan
Bir vapur gelir Kadıköy’e
Sen olsan içinde
İçimde tuhaf bir telaş gibisin

Haliyle dertliyim
Önümde bir sur gibi sessizliğin
Dayanır mı bana, üstüme düşer mi?

Unuttum söylemeyi
Seni hala seviyorum sanırım
Hiç bitmeyecek bir hastalık gibi umutlar

Duyduğum yalanlara
Söylesen yine inanırım
Dinmek bilmez yorulmalar gibi umutlar

Kaybetmeyi alışkanlık haline getiren umutlar