Bir deliye defter verdiler kalemsiz yaz diye
damıttım gözlerimden kağıtlara saz diye
ısırdım dudaklarımı gazeller az diye
çok içtim hasretinden kan kızıl şiraz diye
Sensiz üşümem sanmış idim meğerse yaz diyeymiş
yakınımda çokmuşsun yokluğun az diyeymiş
şu dilim keşke susmasaydı kal diyeymiş
bütün bu delilik en nihayetinde kal diyeymiş
Ben ben idim sen diyeymiş
biri çıkıp da aptal olma ulan dur deseymiş
saatlerini ona kur deseymiş
keşke dünya yine dönmeseymiş
Düşer yaprağım toprakla buluşur
uzar köklerim yaşlarla kavuşur
konar gölgeme hasretler ötüşür
gel de güneşe doysun şu gönlüm
Bütün gövdemde hasret var aklım kıyamet
elimi tutmadığında yangın var
kalbim dirayet göster
merhamet etmez
hiç yüzü gülmez
ama dayan
yolu yok
kaçıyor kendinden
bitmiyor
büyükmüş öfkesi derdinden
geçmiyor
Bitmeyen kışlar oldu gerçek başımda kara bulutlar
ne manasız affetmek yanında bir boşlukla
gözleri mahvettim her şafağı selamlayarak
bütün bu delilik en nihayetinde sonlanacak
Yanaklarımda yağmur olmayacak
hayal kırıklarım sırtımda durmayacak
kalpsizler ordusuyla kuşatıldım amma
gözlerimi kapattığımda kimse kalmayacak
0 Yorum